اعتماد، ابوالفضل شکوری: با توجه به اینکه حضرت امام حسین(ع) فرزند پیامبر اسلام و جگرگوشه دختر او فاطمه زهرا(س) و نیز فرزند بلافصل امام علی بن ابی طالب(ع) بود و یکی از مصادیق آیه تطهیر محسوب می شد که خداوند پلیدی و ناپاکی را از آنان دور ساخته است و یکی از پنج تنی بود که همراه رسول خدا(ص) برای مباهله با نصارای نجران آمد، و خداوند در آیه مباهله آنان را همانند «نفس رسول خدا» شمرده است و نیز او و برادرش حسن بن علی(ع) دو سید و سرور جوانان بهشت معرفی شده اند (الحسن و الحسین سید الشباب اهل الجنه)، امام حسین(ع) اینها و هزاران فضایل و مناقب دیگر را داشت، به راستی چه شد و چگونه شد که دشمنان او از بنی امیه توانستند زمینه یی را در جامعه مسلمین فراهم بیاورند تا آن حضرت و یارانش را به آن گونه فجیع و دلخراش به شهادت رسانده و فرزندان و خانواده اش را که «حرم رسول خدا»(ص) محسوب می شدند به اسارت ببرند؟، آیا مردم آن عصر همه کافر شده بودند؟ چرا هیچ گونه واکنش مناسبی از خود نشان ندادند؟ آیا هیچ مسلمان معتقد و باایمان جز آن شمار اندکی که در کربلا شهید شدند، از اصحاب پیامبر و تابعین وجود نداشتند؟ به راستی قتل و شهادت امام حسین(ع) با آن عظمت و قداستش چگونه ممکن شد؟